Mezelf bewijzen

Mijn hele stage stond voor mij in het teken van ‘mezelf bewijzen’. Eigenlijk moesten stagiair(e)s post sorteren, telefoons aannemen, korte stukjes voor de website schrijven, etc. Maar dat wilde ik niet.

Tijdens mijn sollicitatiegesprek in maart 2013 had ik duidelijk aangegeven dat ik meer in mijn mars heb dan dat. Bas Kromhout, de stagebegeleider, maakte de afspraak met me dat ik iets voor het blad mocht schrijven als ik mezelf zou bewijzen.  Dat had een stagiair(e) daar nog nooit eerder gemogen, maar Bas zou me toch kansen geven, beloofde hij. Aangenomen als stagiaire was ik in elk geval. Ik moest het alleen nog overleggen op school.

Ontzettend blij keerde ik huiswaarts. 1 mei zou mijn eerste dag zijn. Eind april had ik nog wel een gesprek met de huidige stagiair. Hij zou me uitleggen wat ik allemaal moest doen. Na dat gesprek was mijn blijdschap over deze stage in één klap helemaal weg. 

Op een toon die alles behalve enthousiast was, neuzelde hij door over post sorteren, telefoons aannemen, post versturen, koffie halen, kaders tikken voor het blad (lees: cbs-cijfers opzoeken en opschrijven) en af en toe een stukje schrijven voor op de website.

Dit alles zat me zo dwars dat ik Marieke van Willigen, mijn stagebegeleider vanuit school, belde om mijn zorgen uit te spreken. Marieke zei dat het inderdaad niet goed klonk, maar dat mijn geluk was dat ik op 1 mei al kon beginnen. Als het echt niets zou worden, had ik altijd nog een maand de tijd om iets nieuws te vinden.

Daar had ze gelijk in, maar ik wilde zo graag dat ik deze stage tot een goed einde kon brengen. Daarom ik mijn stageplan om duidelijk te maken dat ik geen receptioniste ging spelen daar. Ik schreef helemaal onderaan: voorwaarde doorzetten stage: interviews uitschrijven voor in het blad.

Op mijn eerste dag kwam Bas gelijk naar me toe. Hij was geschrokken van de eis die ik stelde, maar stemde er toch mee in. Ik mocht mee naar het grote interview (vaste rubriek in het blad van 3000 woorden). Ik mocht een eerste versie schrijven, die hij tijdschriftklaar zou maken.

Na het maken van deze afspraak, begon ik aan mijn leukste stage met de meest geweldige redacteuren en stagebegeleider. Nooit eerder had ik me zo op mijn gemak gevoeld bij een redactie. Ik werd er behandeld als een gewone redacteur, in plaats van als stagiaire.

Tijdens deze stage ontmoette ik veel bekende mensen, was ik bij Maarten van Rossem, die ik inmiddels Maarten en je mocht noemen, thuis geweest en had ik iets voor de website bedacht wat ze erin gehouden hebben: De Stelling.

De Stelling is het enige interactieve wat je op de website van Maarten! kunt doen. Om de zoveel tijd zetten we een actuele stelling op de website. Daar konden mensen op reageren. Na een week, mailde ik alle reacties naar Maarten van Rossem die daar dan weer op reageerde.

Mijn uiteindelijke score voor deze stage werd een acht en ik kreeg zelfs een aanbevelingsbrief van Maarten himself in mijn mail. Wel nadat ik hier zelf om had gevraagd, maar toch. De vorige stagiair had er ook om gevraagd en er geen gekregen.